Keçika te çû

Bejna Yekpare ku di xevna Zewo da tim dihate ber çavên we û di guhên we da gotina Yekpare; "Bi xatire te be daye!"

Xebera ku ew jê ditirse hat. Gotin, "Keçika te çû.

Zewo her roke xwe bi tirs, bi xof derbas dibû, digotin "keçika tê here, ê di nav tiştî bi diskî, xeter da ye". Lê dîsa jî Zewo bawer nedikir, digot "keçikek nare tu dera, ne tişte ku cara bûye"

Gundî; cîran, dost, heval li ber male bi kom-kom civî bûn, dixwestin awnî bikin, lê Zewo deri venekir, nedixwest deng bike. Li navberekê çavên we li televîzyon ket, televîzyon ji hev bû û xeber dihatin gotin: " Sayin seyirciler, bugün güvenlik güçlerinin bir çok eve yaptığı baskında, yasadışı faaliyetlerde bulunan çok sayıda öğrenci, beraberindeki yasadışı yayınlarla suçüstü yakalanıp gözaltına alındılar".

Zewo go: "Xweziya keçika min jî ma neçûbûya, ma hatibûya girtine, ma hepsî bûya, hînge min dikarî keçika xwe bibînim, zîyaret bikim, lê niha bêxeber, bêedres, bêşûn ew kî dizane li kudere ye!". Rabû serxwe, derbase odeke din bû; oda keçika xwe, oda ku keçika xwe lê ders dikirî, lê radiketî. Ode da masek hebû, li ser mase pirtûkên li ser hev, li hêla pirtûkan resimek; resime keçika xwe; ew resima ecer kişandibûn, di resim da jî ruken bû keçika xwe, li ser ruyên we tim ken hebû, di navbera wan da bû; navbera dî û bavê xwe, her destekê xwe liser milên dî û bavê xwe bû. Keçika wan bi qîmet e li ba wana, bi tene ye, bê xung û bê bira ye, loma jî navê keçika xwe kiribûn Yekpare. Zewo çavên xwe ji resim heynan, li dîwaran mes kir, li refên dîwaran, ref ji pirtûkan tiji bûn, pirtûk di rêze da bûn, Zewo xwendî nedizanî, gotina Yekpare hate bîra we, Yekpare digo "di van pirtûkan da, ji sîyaset, felsefe, ekonomî heta dîroke her tişt heye" . Zewo di dilê xwe da go "van pirtûkan bûne sebeba keçika min". Teqata we nemabû zêde li oda Yekpare bime. Resim ji ser mase heyna, kire paşila xwe û ji ode derket. Deriye male lêdiket, mere Zewo bû.

 Zewo deri ji hev kir, gundîyên ku li ber male civîbûyîn belavbûbûn, kes tunebû. Merê Zewo seri di ber da derbase ode bû, qet deng nedikir, Zewo jî derbase ode bû, perdeyên pencere kişandin, hundire ode şevereş bû,  bê îşq di ode da rûniştin, mala wan bêronî bû, dinya li wan tarî bû, bavê Yekpare li ser mîndere seri di ber da, xwe topehev kiribû, bi hêrs û bi dengekî kelgirî li jina xwe xulî bû û go " tu bûyî sebeba Yekpare, min go em neşînin universîte, keçikek bi tene li bajarên dûr, nenas, tu çi dizanî a çi bike? Xelasîya welat ji keçika te ra ma ye? Ma here, bela serê xwe bibîne, ez qet hestirkekê ji van çavan nakime xware" . Dema ku bavê Yekpare van gotinan digotin, ji xwe bêxeber, hor-hor digirîya, hestirk ji çavên wî mîna dilopên barane dibarîn. Zewo li merê xwe mes kir; li girî û nalîna wî, ew jî hate ber merê xwe rûnişt, ji paşila xwe resime Yekpare derxist, tev hev girîn, lê Yekpare ji wan bêxeber hîn di resim da dikenîya. Zewo li resim mes kir û go: "Yekpare! Min heta hiro bi te qet tu kar nekir, min  destê te şil-zîyo nekir, me bi xwe nexwar, venexwar da te, me go ma tu nebî bermalîyek, me tu şandî unîversîteya bajaran, emsalên te gîşk ji merên xwe ra bûne kole, bûn bermalî, ew çi serê we yê bêaqile, bi derketina ser çîyan tu çi xelas bikî?" . Zewo resim ji dest xwe avêt ser erdê, li merê xwe mes kir, li çavên wî yên tiji bûyî, li çavên wî yên kûr-kûr difikirin, li bêdengîya wî, li keser kişandina wî. Di dilê xwe da go: "Ew çi hezkirina welate ku, keçik û xortan ji mal dûr dixe, ji dî û bavan vediqetîne, welatparêzîya ku keçik û xortan ji malbatan dûrdixe, diêşîne heşe min qebûl nakin. Meri nikare bêderketina çiyan têkoşîna xwe bike? Yekpare çiqes pirtûk xwendibin jî, ew hîn pir tiştî nizane, fam nake" .

Ro çû ava, şev bi ser gund da dihat. Lê dinya ya dî û bavê Yekpare di ber şeva ku bi ser gund da hatî tarî bûbû. Îdî tiştî ku ew bikin tunebû, bêdeng, bêxwarin, bêvexwarin ew şeva bi ser wan da hat. Bi xeman, bi keseran serê wan di ber da rûniştibûn. Li derva baran dibarî, dilopên barane dipişqîn cama pencere, brûskan vetenîn, tarîtîya ode pê ronî dibû, dengê brûskan dikete guhên wan. Zewo go:"Yekpare li van baranan bêwar, bêmal çi dike". Teqeta Zewo û merê we nemabû, bi xew va diçûn. Bêcî, bêlihêf ketine xeweke kûr.

Di şeva tarî da, di nav dengê baran û brûskan da, di nav xewa ku Zewo têda dengê lêxistina deri dihat. Zewo rabû serxwe berve deri çû. Deriyê wana qet tu caran li van sihetan lênediket. Bi meraqeke mezin deri ji hev kir. Kes tunebû li ber deri, Zewo serê xwe dirêj kir, qeratîyek xay dikir, beri di we alkiribû, di şeva tarî da nedihate naskirin, qoçikekî qut lixwekiribû, yaqa qoçik li ber çexkiribû, bejin zirav bû, por şitil bû, giran giran berê xwe çex kir; Yekpare bû, Zewo ew zû naskir, rukenîya we dîsa mîna bere li ser bû, dilopên barane li ser ruyê Yekpare bû. Qîrnî kete Zewo, bang kir: "Yekpare! Keçika min! Rindika min! Delala min! Min dizanî tu me cînanî, terk nakî" . Zewo bi hêrs Yekpare kire hembêza xwe, seri da ser sîngê xwe û horîna we dinya heyna û go, "Te çima em veng êşandinî, tu dizanî hebûn û tuneyîna me tu yî" Serê Yekpare li ser sîngê Zewo û di navbera her du destên we da bû. Zewo destê xwe li nav porê Yekpare digerand, por şil bû, go," Delala minê were em derbase male bin, ta veng nexweş bikevî, ez te zîyo bikim, xwarineke germ ji te ra bikim". Yekpare serê xwe heyna ji sîngê dayika xwe, bi rukenîya xwe li dayîka xwe meskir û go: "Ez nakevim male, ezê herime, hevalên min li benda min in! Dayê ez dizanim ji bo te zor e, welate me jî mîna te dinale, bi sedan salane ew dinale". Zewo dibê: "Delala min! Te ez gêj kirim, tu dixwazî min dîn jî bikî? Oda te, masa te, pirtûkên te gîşk li wir in, li benda te ne! Li van baranan tu herî ku?" Yekpare destên dayîka xwe ji nav porê xwe giran-giran derdixe û dibê: "Bi xatire te be daye!". Zewo biqesî quweta xwe bang dike: "Mere!!!..." ," Mere!!!..."