Helbest: Xizan Şîlan 

ez

li derûniya jiyana kambax

laşê ber devê

dilşadiya kurm û kêzika me

li valahiya asîman

bersiva pirsên nependî

yê gerdûna nava xwe me

li tenetiya şevistanên bizdonek

hesretkêşê li nav koçberiyê me

giyanê min

li taristana şevê

di tirs û jana xwe de

diperpite

di kelkela tîrêjên tava rojê de

diqefilim

li ber seqema zivistana xopan

ji german diqewirim

xêrnexwezan

li şefaqên welatê rojê

beybûna qûntarên çiyayên min

çilmisandin

awaza bilbilê baxê dil

di darbesta jiyana zindî de

fetisandin

di xewn û xeyala pêşerojê de

movikên pişta bedenê min

şikadin

her şev

ferişteya xewnên tarûmar

li ber pencereya koşka dilê min

destmala silava mirinê

dihejîne

ez di bin çirpandina baskên

mirina bêwext de

piyala şahiya bi yarê re

dadigrim û vedixwim

bi saya neynokên giyanê xwe

di koka êş û xeman de

ken û şadiyê

dikolim

ji nav striyên hişkebeyaran

kulîlkên bihara qurmiçî

berhev dikim

di bin lêdana kamçiya zaliman de

porê serê îxanetê

dirûçikînim

kirasê azadî û serkeftinê

li bejna hêviyên cemidî

dixemilînim

êşa kul û birîna bîranînan

bi neqişa keskesora aso

radipêçim

di xwîna rehên laşê xwe de

konê vejîna çirûskên azadiyê

vedigirim

min

tovê bêçaretiya deman

di hembêza çerxa felekê de

çand

tofana serdemên genî

li qolinca derwêşê sebirê

sîwar kir

hêlîna hestên penaber

li bandeva dîroka efsaneyan

ava kir

û bi kilîta henasa helbesta xwe

deriyê zîndanên rûtirş

vekir